Friday, June 18, 2010

ಬದುಕಲು ಸಹ ಬವಣೆಯನು ಪಡುತ್ತಾ ??.


ನಾನೊಂದು ಬಣ್ಣದ ಪಕ್ಷಿಯಾಗಿ
ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಹಾರಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಆದರೆ ನಾ ಹಾರುವ ಮುನ್ನವೆ
ನನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಬೇಟೆಗಾರನ ಬಿಲ್ಲಿಗೆ
ತುಂಡಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ.

ನಾನೊಂದು ಸುಂದರ ಹೂವಾಗಿ
ಅರಳ ಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಆದರೆ ನಾ ಅರಳುವ ಮೊದಲೆ
ಶ್ರೀಮಂತರ ಮನೆಯ
ಮೇಜಿನ ಬೊಕ್ಕೆಯಾಗಿರುತ್ತೇನೆ.

ನಾನೊಂದು ಅಂದದ ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು
ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ನೆರಳನ್ನು
ನೀಡ ಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ನಾ ಬೆಳೆಯುವ ಮೊದಲೆ
ಮಾನವನ ಆಯುಧಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿ
ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಕಟ್ಟಿಗೆಯಾಗುತ್ತೇನೆ.

ನಾನೊಂದು ಚೆಂದದ ಕವನವಾಗಿ
ಅರಳಿ. ಎಲ್ಲರ ಮನವನ್ನು
ತಲುಪ ಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ನಾ ಓದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲೇ
ಅಹಾರದ ಪೊಟ್ಟಣವಾಗಿ
ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಯನು ಸೇರಿರುತ್ತೇನೆ.

ಇಂತಹ ಹೀನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ
ಬದುಕಲು ಇಷ್ಟವಾಗದೆ
ಮಳೆಯ ಹನಿಯಾಗಿ ಸಮುದ್ರವನು ಸೇರಿ
ಹೊಳೆಯುವ ಮುತ್ತಾಗಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತೇನೆ.

                                                               ವಸಂತ್

4 comments:

© ಹರೀಶ್ said...

ವಸಂತ್ ರವರೆ ಇಂತಹ ಹೀನ ಸಮಾಜದಲ್ಲೆ ನಾವು ಬದುಕುತಿದ್ದೇವೆ, ಕವನ ಚನ್ನಾಗಿದೆ. ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿಗು ಬೇಟಿ ಕೊಡಿ

ಹೊನ್ನ ಹನಿ
http://honnahani.blogspot.com

ಮನದಾಳದಿಂದ............ said...

ವಸಂತ್..........
ಕವನ ಚನ್ನಾಗಿದೆ, ಇನ್ನೂ ಏನೇನು ಆಸೆ ಇದೆಯೋ?
ಸಮಾಜ ಹೀನವಲ್ಲ. ಹೀನಗೊಳಿಸಿದ ಮಹಾತ್ಮರು ನಾವೇ............!

Dr.D.T.K.Murthy. said...

'ಕಾನನದಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯು ಮೌನದಿಂ ಬಿರಿದು'ಎಂಬಂತೆ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ಅರಳುತ್ತಿರಿ,ಜಗದ ಚಿಂತೆ ಬಿಡಿ.ತಮ್ಮ ಒಳತೋಟಿ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತೆ.ಕವಿತೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ.ಕಾವ್ಯ ಕೃಷಿ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ.

ವಸಂತ್ said...

ಎಲ್ಲರಿಗು ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹರೀಶ್ ಸರ್. ಕಂಡಿತ >>>ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿಗು ಬೇಟಿ ಕೊಡಿ<<< ಸಧ್ಯ ಬಿಡುವ್ಯಾಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು? ಈಗಲೇ ನೊಡುತ್ತೇನೆ.

ಪ್ರವೀಣ್ ಸರ್. ಕಂಡಿತ >>ಇನ್ನೂ ಏನೇನು ಆಸೆ ಇದೆಯೋ?<< ಎಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುತಾನೆ ಮುತ್ತಾಗಲಿದ್ದೇನೆ.

>>'ಕಾನನದಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯು ಮೌನದಿಂ ಬಿರಿದು'<<
ಮೂರ್ತಿ ನರ್. ನಿಮ್ಮ ಈ ಒಂದು ಸಾಲು ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೋ ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಬಿಡ್ತು. ನನ್ನ ಚಿಂತೆಯನು ದೇವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವು ಕೈಗೊಳ್ಳಯತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಎಲ್ಲರಿಗು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಯತ್ತಾ ನಿಮ್ಮ ವಸಂತ್.