Sunday, November 28, 2010

"ಅರ್ಥವಾಗದ ಬದುಕು….!..




ನನ್ನ ಬದುಕೊಂದು ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಕವನದಂತೆನಿಸಿ
ಮೊನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಬರೆದಿಟ್ಟು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲಾಗಿರಲ್ಲ...
ಬರೆದಷ್ಟು ಆಳಕ್ಕೆ ಸಮಸ್ಸೆಗಳೊಡನೆ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತ...
ಅರ್ಧ ಸತ್ತು ಮತ್ತರ್ಧ ಜೀವದೊಂದಿಗೆ ಉಸಿರಾಡುತ್ತ...
ಯಾರಿಗಾಗಿ ಈ ಬದುಕೆಂಬ ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎದುರುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ...

ಜೀವನವೇ ಏಳುಬೀಳಿನ ಸಂತೆಯೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ
ಬದುಕಿನ ಪುಟಗಳ ಒಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತಿರುವಿಹಾಕುತ್ತ
ಕಣ್ಣಗಲಿಸಿ ನೋಡಿದರೂ ಒಂದು ಪದಕ್ಕೂ ಅರ್ಥಸಿಗುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ...

ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಮಹಾತ್ಮರೆನಿಸಿಕೊಂಡ
ಗಾಂಧಿ, ಅಲ್ಲಮ, ಬುದ್ದ, ಬಸವ, ಬಾಬಾರಂತವರನ್ನೂ
ಈ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಾದಿಸದೇ ಇರಲಾರವು...
ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ತಿದ್ದಿದಂತ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿರದ
ಸಮಸ್ಸೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಡುತ್ತವೆಯೆ
ಎಂಬ ಕೊರಗು ಸದಾ ನನ್ನೋಳಗೆ ಮಾರ್ಧನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ...

ದಿನನಿತ್ಯ ನೂರಾರು ಗಡಿಬಿಡಗಳು
ಸದಾ ಚಿಂತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಡಿದಾಟ
ಉಕ್ಕುವ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗದೆ.. ಒಂದು ಕ್ಷಣ
ಬೆಳಕಂತೆ ತೋರಿದರೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಘಾಡ ಕತ್ತಲು ಕವಿದಿರುತ್ತದೆ...
ಅತ್ತ ದಡವನ್ನೂ ಸೇರಲಾಗದೆ, ಇತ್ತ ಹಳ್ಳದಲ್ಲೂ ಮುಳುಗಲಾಗದೆ,..
ಸಾವು ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ತ್ರಿಶಂಕೂ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯಾದರೂ ಎಂದು ಎಂಬ...
ನನ್ನ ಕವನದಲ್ಲಿ ಬರೆದಷ್ಟೆ ಸಾಲುಗಳು,.. ತಿಳಿದಷ್ಟೇ ಜೀವನ,..
ಮತ್ತೇನಂಬ ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನ್ನನ್ನೇ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತವೆ...

ಮತ್ತೇನು ತೋಚದೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತ...
“ಮಾನವ ದೇಹವು ಮೂಳೆ ಮಾಂಸದ ತಡಿಕೆ
ಇದರ ಮೇಲಿದೆ ತೊಗಲಿನ ಹೊದಿಕೆ
ತುಂಬಿದೆ ಒಳಗೆ ಕಾಮಾದಿ ಬಯಕೆ ,
ಎಂಬ ಕುಂಬಾರರ ಸಾಲುಗಳು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದು ಮೌನಕ್ಕೆ ಚರಣಾಗುತ್ತೇನೆ…

                                                                              ವಸಂತ್ 

ಚಿತ್ರಕೃಪೆ.

2 comments:

sunaath said...

ಈ ಬದುಕು ಅರ್ಥವಾಗದ ಸಂತೆ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜವೇ. ಇದನ್ನು ಅನರ್ಥವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು! ಸ್ವಗತರೂಪೀ ಕವನ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ.

ವಸಂತ್ said...

ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸರ್ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ .........