Friday, March 18, 2011

ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತೆ.....

ಅದೋ ನೋಡಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿ ಬರುತಿಹಳು ವಿಪ್ಲವ ಕಾಳಿ
ಮೀತಿ ಮೀರಿದ ಪಾಪಗಳನ್ ಒಸೆದು ತುಳಿಯುತ
ಮಾನವರೂಪಿ ಕುತಂತ್ರಗಳನ್ ಸಹಿಸಿ ಸಾಕಾಗಿ
ಎಲೆ ಮಾನವ ನಿನಗಿದೊ ಕಡೆಯ ಪಯಣವೆಂದು..

ಭೂಮಿಯನ್ ಬಗೆದು ಮುತ್ತು ರತ್ನಗಳ ದೋಚು
ವನಸಿರಿಯ ಕಡಿದು ನಿನ್ನದೇ ನೆಲೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸು
ಕಂಡರಿಯದ ವಿಷ ವಾಯುಗಳನ್ ಹೊರಸೂಸು
ಬೆಟ್ಟವನ್ ಬಗೆದು ನಿನ್ನದೇ ಶಿಲ್ಪವನ್ ನಿರ್ಮಿಸು..

ಯಾರ ಕೇಳಿ ಈ ದುಸ್ಸಾಹಸಕ್ಕಿಳಿದೆ ನೀ ?
ಯಾರ ಮುಂದೆ ನಿನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪರಾಕ್ರಮಕೆ ಜಯವು ?
ಚಂದ್ರ ಗೋಳದಲ್ಲಿ ನೀ ಅಡಿಯಿಟ್ಟು ಬಂದರು
ನಿನ್ನ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಅರಿವುಂಟೆ ಎಲೆ ಮಾನವ ?..

ನಿನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಗೂ ಒಂದು ಎಲ್ಲೆಯುಂಟು
ಇಷ್ಟೇ ಅಂತರವೆಂಬ ಮಿತಿಯುಂಟು
ಒಮ್ಮೆ ನಾ ಕೆಂಗಣ್ಣು ಬೀರಿ ನೋಟ ನೆಟ್ಟರೆ ಸಾಕು
ನಿನ್ನ ಸಕಲ ಭೋಗ ವೈಭೋಗವೆಲ್ಲ ನುಚ್ಚು ನೂರಾದೀತು..

ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊ,, ನಿನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕುತಂತ್ರಗಳನ್ ಬದಿಗಿಟ್ಟು
ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ನಾ ಜೀವಿಸಲು ದಾರಿಯಾಗಿಸು
ನನ್ನೇಲ್ಲ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನಿನಗಾಗಿಯೇ ಧಾರೆಯೆರೆದಿರುವೆ
ಪಾಪಿಯಾಗಬೇಡ ಪರಮ ಪಾವನನಾಗು
ನಿಜವಾದ ಮನುಜನಂತೆ ನೀ ಬದುಕಲು ಕಲಿತುಕೊ...

                                                        ವಸಂತ್ 

ಚಿತ್ರಕೃಪೆ. http://indiangods-godess.blogspot.com/.

2 comments:

ವಿಚಲಿತ... said...

Superb

ಸಿಮೆಂಟು ಮರಳಿನ ಮಧ್ಯೆ said...

ಪ್ರೀತಿಯ ವಸಂತ...

ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸಿ..
ಜೋಪಾನವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ..
ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ...

ಚಂದದ ಸಾಲುಗಳಿಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು...