Thursday, June 2, 2011

ಚಂದ್ರನನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತೇನೆ..


ನನ್ನ ಮನಸ್ಯಾಕೋ ಸದಾ
ಬಾನಂಗಳದ ಚಂದ್ರನನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಿದೆ
ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಶವೂ
ಅವನೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ
ಯಾಕಾಗಿ ಕಾಡುವನೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ?.

ಬೆಳ್ಳಿಯ ಚಿಕ್ಕಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ
ವಿಶಾಲ ಆಗಸದಲ್ಲಿ
ಅವನು ನಸು ನಕ್ಕು ನೋಡಿದರೆ
ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಅವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ
ನನ್ನ ನಾನೇ ಮರೆಯುತ್ತೇನೆ
ಅವನೇ ನನ್ನ ಇನಿಯನೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ನಾ ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ನನ್ನಮ್ಮ
ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿಕೊಂಡು
ನನಗೆ ತುತ್ತು ತಿನ್ನಿಸುತ್ತ
“ನೋಡು ನೀ ತಿನ್ನದಿದ್ದರೆ
ಆ ಚಂದ್ರನಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನ ಕೊಟ್ಟು
ಮದುವೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ”
ಆ ಚುಕ್ಕಿಯಂತೆ ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು
ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ
ಎಂದು ಭಯ ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಆಗ ನಾನು ತುಂಬಾ ಹೆದುರುತ್ತಿದ್ದೆ
ಅವನನ್ನು ನೋಡದೆನೆಯೇ
ಕಣ್ಣು ಬಿಗಿಯಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಮನೆಯೊಳಗೆ ಓಡಿ ಬಾಗಿಲ
ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತದ್ದೆ
ಆಗಸದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ
ಕತ್ತಲು ಕವಿದಾಗ ಮಾತ್ರ
ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಈಗ ಹಿಂದಿನ ಕುಶಿಯಲ್ಲ,
ಭಯವಿಲ್ಲ, ಮನೆಯೊಳಗೆ ಓಡಿ
ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಚಂದ್ರನಿಗೂ ನನ್ನ ಕೊಟ್ಟು
ಮದುವೆ ಮಾಡುವವರೂ ಇಲ್ಲ.

ನನ್ನಮ್ಮ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು
ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ
ಈಗವಳು ತಾರೆಯಾಗಿ
ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.
ಅಲ್ಲಿಂದಲೆ ನನ್ನ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ.

ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿಯೂ
ಚಂದ್ರನಿಗಾಗಿ ನಾ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ.
ಅವನ ತಣ್ಣನೆಯ ಸ್ವರ್ಷಕ್ಕಾಗಿ
ಹಾತೊರೆಯುತ್ತೇನೆ.
ಆಗಸದ ತೋಟದಲ್ಲಿ
ತಾರೆಗಳು ಅರಳುವುದನ್ನೇ
ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ

ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ
ನನ್ನಮ್ಮ ಬಾನಂಗಳದಲ್ಲಿ
ತಾರೆಯಾಗಿ ಮಿನುಗುವಂತೆ
ನಾನೂ ಅವಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ
ಬೆಳಗಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತೇನೆ
ಅವಳ ಮಾತಿನಂತೆಯೇ
ಚಂದ್ರನನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತೇನೆ..

                                                                ವಸಂತ್ 
 ಚಿತ್ರಕೃಪೆ. http://images2.layoutsparks.com


4 comments:

sunaath said...

ವಸಂತ,
ಇದು ತುಂಬ ಭಾವಪೂರ್ಣವಾದ ಕವನ. ಕವನದ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಇದು ಶಿಶುಗೀತೆಯೇನೊ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿದ ನಾನು, ಮುಂದೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕವನದಲ್ಲಡಗಿದ ವ್ಯಥೆಯ ಬಿಂದುವನ್ನು ಕಂಡು ಕರಗಿ ಹೋದೆ.

ಕನಸು ಕಂಗಳ ಹುಡುಗ said...

really ನಂಗಂತೂ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿ ಬಿಡ್ತು...
ತುಂಬಾ ಭಾವವಿದೆ ಕವನದಲ್ಲಿ.....

ಹೆಕ್ಕಿದಷ್ಟು ಭಾವಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ.....

thanks.

Pradeep Rao said...

ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸರಳವೆನಿಸಿದರೂ ಇದು ಬಹಳ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕವಿತೆಯಾಗಿದೆ. ಪದಗಳು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟುತ್ತವೆ. ಬಾಲ್ಯದ ಮುಗ್ಧತೆಗೆ ಜೀವನದ ಆದಿ ಅಂತ್ಯಗಳ ನಂಟನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆ. ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ವಸಂತ್..

ವಸಂತ್ said...

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸುನಾಥ್ ಸರ್. ಈ ಕವನದಲ್ಲಿ ಆ ಹುಡುಗಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಒಬ್ಬೊಂಟಿಯಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ನೆನಪುಮಾಡಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತನ್ನ ಅಮ್ಮ ಸತ್ತಿದ್ದರೂ ಆಕೆಗೆ ಅವಳು ನಕ್ಷತ್ರದಂತೆ ಗೋಷರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಕೆಲವು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಕವನವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿದ್ದೇನೆ......

ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಕನಸು ಕಂಗಳ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಪ್ರದೀಪ್........