Thursday, February 2, 2012

ಒಡೆದು ಆಳುವ ನೀತಿಗೆ ಜಾಗವಿರಬಾರದಲ್ಲವೇ ?

ನಾನು ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ
ನೆಮ್ಮದಿಯು ನೆರಳಾಗಿತ್ತು
ಕನಸ್ಸು ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿನಂತಿತ್ತು
ಮನಸ್ಸು ಕೋಮಲವಾಗಿತ್ತು
ಬಯಕೆಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದಿತ್ತು

ಆದರೆ ಅವಳು ಬಂದ ಕ್ಷಣವೇ
ಮೊದಲನೇ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಪ್ರಿಯಾ ನೀನು ನನಗಾಗಿ ಏನ ತರುವೆ ?
ನಾನು ನೀನು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿರಲು
ಒಂದು ಬಂಗಲೆಯಾದರೂ ಬೇಕಲ್ಲವೆ ?
ನನಗೆ ನಡೆದಾಡಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ
ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನ್ಯಾನೋ
ಕಾರನ್ನಾದರೂ ತರಬಹುದಲ್ಲ ?

ನನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ವಜ್ರಖಚಿತ ಒಲೆಯಾದರೆ ಸಾಕು
ಕೊರಳಿಗೊಂದು ಕಂಟಿಹಾರವಿದ್ದಲ್ಲಿ
ನಿನ್ನ ಘನತೆಗೆ ಕುಂದು ಬಾರದಲ್ಲ ?
ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರುವವ ನೀ  ಒಬ್ಬನೇ ಬಾ !
ನಾವಿಬ್ಬರೇ ಪ್ರಣಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ
ತೇಲುತ್ತ ಸಾಗೋಣವೆಂದಾಗ !

ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ತೂಗಿದಂತಿತ್ತು
ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯ ನೆಮ್ಮದಿ
ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯ ಕನಸು
ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯ ಬಯಕೆಗಳ ಚಿತ್ತಾರ
ಒಗ್ಗೂಡಿದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ
ಒಡೆದು ಹಾಳುವ ನೀತಿಗೆ ಜಾಗವಿರಬಾರದಲ್ಲವೇ ?

4 comments:

DEW DROP (ಮಂಜಿನ ಹನಿ) said...

ಕವಿತೆಯು ಮೂಡಿ ನಿಂತ ಬಗೆ ಹಿಡಿಸುತ್ತದೆ.. ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಪ್ರೀತಿಯ ಪರಿಯೇ ಇದೆನಿಸುತ್ತದೆ.. ತಾನು ತನ್ನದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವ ಮಂದಿಗೆ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿಯೂ ತಾವುಗಳೇ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ ಏನೋ?! ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಕವಿತೆ..:)

ಮೌನರಾಗ said...

ಪ್ರೀತಿಗೆ ಒಡವೆ,ವಸ್ತು , ಕಾರು ಬಂಗಲೆಗಳ ಹಂಗಿರಬಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿ ಕೊಡುವ ಕವನ

ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ..

ವಸಂತ್ ಕೋಡಿಹಳ್ಳಿ said...

ಖಂಡಿತ ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ಸತ್ಯ ಪ್ರಸಾದಣ್ಣ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು...

ವಸಂತ್ ಕೋಡಿಹಳ್ಳಿ said...

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಮೇಡಂ..