Friday, February 10, 2012

ಕಡಲ ಕತ್ತಲೆಡೆಗೆ


ಆಡದೇ ಉಳಿದ ಮಾತು
ಚುಚ್ಚಿ ಕಾಡುವ ನೆನಪುಗಳು
ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಟ್ಟ
ಅವನದೇ ಚಿತ್ರ !
ನನ್ನ ಅಸಹಾಯಕ ಭಾವ ಕಂಡು
ಗಹ ಗಹಿಸಿ ನಗುತ್ತವೆ

ಮರುಭೂಮಿಯಂತ ಮನದಲ್ಲಿ
ಮಲ್ಲಗೆಯ ಗಿಡನೆಟ್ಟು
ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿದೆ
ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಗಳ ಕಾದೆ
ಚಿಗುರು ಮೂಡಲಿಲ್ಲ
ಮೊಗ್ಗು ಅರಳಲಿಲ್ಲ

ನನ್ನ ಆಸೆಗಳನ್ನು !
ಕಲ್ಲು ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಬರೆದೆ
ಅವು ಅಕ್ಷರಗಳಾಗಲಿಲ್ಲ
ನನ್ನ ನೀರಿಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಬಲ ಬರಲಿಲ್ಲ
ಮೌನವಾದ ಮನವು ಸುಮ್ಮನಿರಲಿಲ್ಲ

ನನ್ನ ಬಾಳಿಗೆ
ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸೂರ್ಯನ ಅವಶ್ಯವಿಲ್ಲ
ಬಯಕೆಗಳ ಬೇಗುದಿಯಲ್ಲಿ
ಬಳಲಿ ಬಾಡುವ ಮುನ್ನ
ಆ ಕಾರ್ಗತ್ತಲ ಕಡಲಲ್ಲಿ
ಮುಳುಗಿಬಿಡಬೇಕು.

ಕವನ ನಿರಾಶಭಾವದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ  ಆಶಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸಬಹುದಿತ್ತು ಆದರೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ..

4 comments:

ಮನದಾಳದಿಂದ............ said...

ಚಂದದ ಕವನ. ಆದರೆ,

ನಿರಾಶೆ ಸಲ್ಲ
ನಾಳೆಯೂ ಇಹುದಲ್ಲಾ
ರವಿ ಮತ್ತೆ ಬರಲೇಬೇಕಲ್ಲ
ನೀನಿದ ಅರಿಯಬಹುದಲ್ಲ????

ವಸಂತ್ ಕೋಡಿಹಳ್ಳಿ said...

ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ ಸರ್....
ಕಾರಣ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸೋತುಗೋದ ಆ ಹುಡುಗಿ ಗೆಳೆಯನಿಗಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಾದು ಕೊರಗುತ್ತಾಳೆ. ನಂತರ ಯಾರ ಮೇಲು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದಂತ ಪರಿಸ್ಥಿಗೆ ಬಂದಿರುತ್ತಾಳೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ನಂಬಿದರೂ ಇದೇ ಘನೀ ಭವಿಸಿದ ಘಟನೆಯೇ ಮರುಕಳಿಸಿಬಹುದೆಂಬ ಸಂಗತಿಯನ್ನರಿತು ಕತ್ತಲೆಡೆಗೆ ಸಾಗಿಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.

ಮೌನರಾಗ said...

ಇಂತಹ ಕವನಗಳೇ ಸರ್ ಬಿಡದೆ ಕಾಡುವುದು...
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಯಾವುದೊ ಘಳಿಗೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು..ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಭಾವಗಳಿವೆ..

ಬದುಕು ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ವಾ...ಎಲ್ಲವೂ ಸುಖಾಂತ್ಯ ವಾಗಲೇ ಬೇಕಿಲ್ಲ....
ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾದ ಕವನ ಇದು....ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದೀರಿ...

ವಸಂತ್ ಕೋಡಿಹಳ್ಳಿ said...

ಖಂಡಿತ >ಬದುಕು ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ವಾ...ಎಲ್ಲವೂ ಸುಖಾಂತ್ಯ ವಾಗಲೇ ಬೇಕಿಲ್ಲ....< ಜೀವನವು ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭ ಬೇಸರವೆನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾದಂತ ತೋಳಳಾಟದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಸೊರಗಲು ಕಷ್ಟವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಅದ್ದರಿಂದ ಈ ಕವನದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶೆ ಭಾವವಿದೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು,,,,