Wednesday, March 7, 2012

ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳು


ಬೆತ್ತಲಾಗಿದೆ ಜಗತ್ತು
ಚೈತನ್ಯ ವಿಲ್ಲದೆ ಕಳೆಯುವ ಕಾಲ
ಯಾರದೋ ನೇಮಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುಬಿದ್ದು
ಸುಮ್ಮನೆ ಸುತ್ತುವ ಪ್ರಪಂಚ

ಅಟ್ಟಹಾಸ ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ
ಕೋಪ ಪ್ರತಾಪಗಳು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತವೆ
ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುವ ರಕ್ತದ ಬಿಂಬದಲ್ಲಿ
ಮಚ್ಚು ನಿಗಿ ನಿಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ

ಅವನಿಗೆ ಕಾಲಿಲ್ಲ
ಹೊರಳಿಕೊಂಡು ಸಾಗುಬೇಕು
ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳು
ಅವನನ್ನು ಬೆಂಬಿಡದೆ
ಸುತ್ತುವರೆಯುತ್ತಿವೆಯಂತೆ

ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ 
ನೀಲ ನಕ್ಷತ್ರದ ಗುರುತುಗಳಿವೆ
ಒಂದನ್ನಾದರು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು
ಅವಳೇ ಕೈ ತಪ್ಪಿಹೋದಲ್ಲಿ
ಅದೂ ನಿರಾಸೆಯಾಗಬಹುದೇನೋ

ಸಂಜೆ ಕರೆಯುತ್ತದೆ
ಪ್ರತಿ ದಿನ ಕೆಂಬಣ್ಣದ ಕಡಲಾಗಿ
ಏಣಿಯೊಂದಿಲ್ಲವಷ್ಟೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ 
ಎಂದೋ ಈ ಜಗದ 
ಜಂಜಾಟವ ತೊರೆದು ಏರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ.

1 comment:

prabhamani nagaraja said...

ವಾಸ್ತವದ `ಅಹಿತ' ದಿ೦ದ ಪಾರಾಗಬಯಸುವ ಆಶಯದ ಕವನ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಅಭಿನ೦ದನೆಗಳು. ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಗೂ ಬನ್ನಿ.