Wednesday, April 11, 2012

ನಾನು ನಾನಾಗಲಿಲ್ಲ


ಆಕಾಶದಷ್ಟು ಆಸೆಗಳು
ಆಸರೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ
ಭೂಮಿಯಗಲ ಮಾತುಗಳು
ಬಾಯ್ಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ
ನೆಮ್ಮದಿಯ ರೇಖೆಗಳು
ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಲಿಲ್ಲ
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಾಯಿರಿ
ಅವುಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ
ಮೊದಲು
ನಾನು ನಾನಾಗಬೇಕಿದೆ

ಕನಸುಗಳಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆಬರಲಿಲ್ಲ
ಭಾವನೆಗಳು ಬಲಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ
ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಭರವಿರಲಿಲ್ಲ
ಸಂಬಂಧಗಳು ಸಾವರಿಸಲಿಲ್ಲ
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಾಯಿರಿ
ಅವುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ
ಮೊದಲು
ನಾನು ನಾನಾಗಬೇಕಿದೆ

ದಾರಿ ದಿಕ್ಕುತೋರಲಿಲ್ಲ
ಮೌನ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ
ರಕುತ ಒಳಸೇರಲಿಲ್ಲ
ಹೃದಯ ಸದ್ದುಮಾಡಲಿಲ್ಲ
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಾಯಿರಿ
ಅವುಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ
ಮೊದಲು
ನಾನು ನಾನಾಗಬೇಕಿದೆ

ಸೂರ್ಯ ಕೆಂಪಾಗಲಿಲ್ಲ
ಗಾಳಿ ತಣ್ಣಗಾಗಲಿಲ್ಲ
ಚಂದ್ರ ಬೆಳಕತೋರಲಿಲ್ಲ
ಕತ್ತಲು ಕವಲೊಡೆಯಲಿಲ್ಲ
ಕ್ಷಮಿಸಿ ಬಿಡಿ ನನಗೆ
ಈ ಬದುಕು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ
ಅದಕ್ಕೆ
ನಾನು ನಾನಾಗಲಾಗಲಿಲ್ಲ

4 comments:

Dr.D.T.Krishna Murthy. said...

ವಸಂತ್;ಸುಂದರ ಕವನ.ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ವಸಂತ್ ಕೋಡಿಹಳ್ಳಿ said...

ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸರ್

ಮೌನರಾಗ said...

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ನೀತಿಗೆ, ಬದುಕುವ ರೀತಿಗೆ ವಿಸ್ಮಯ ಅನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ...
ನಾವು ನಾವಾಗಿ ಬದುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮುಂದೆ 'ನಾವು ನಾವೇ' ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ...
ತೋರಿಕೆ ಜೀವನವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ..
ಇಷ್ಟವಾಯ್ತು..

ವಸಂತ್ ಕೋಡಿಹಳ್ಳಿ said...

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಮೇಡಂ ನಿಮ್ಮ ಮಾಡಿನಂತೆ ಖಂಡಿತ >ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮುಂದೆ 'ನಾವು ನಾವೇ' ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ< ಇದು ಆಗಬಾರದೂ ಆದರೂ ಅನಿವರ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ ಇದಕ್ಕೆ ಅವರವರೆ ಆತ್ಮವಿಮರ್ಶೆ ಅವರವರೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೆ..