Wednesday, June 6, 2012

ಯಾವುದನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತೇನೆ


ಬೆಳೆಯುತ್ತೇನೆ ಜಗ್ಗದೆ
ಭೂ ಒಡಲು ಬರಿದಾಗುವವರೆಗೂ
ಮರಗಳನ್ನೇ ಕಡಿದುಮುಗಿಸುವವರೆಗೂ
ಹುಲಿ ಸಿಂಹಗಳ ಸದೆ ಬಡಿದು
ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗಿಸುವವರೆಗೂ
ಸಕಲ ಜೀವ ಸಂಕುಲಕ್ಕೂ ಕುತ್ತಾದರೂ
ಯೋಚಿಸದೆ ಸಣ್ಣಗೆ ನಗುತ್ತೇನೆ
ಖುಷಿಯಿಂದಲೇ ಕುಣಿಯುತ್ತೇನೆ

ಎದಿರು ನಿಲ್ಲುವ ಮಾತುಗಳಿಗೆ
ಒಂದಷ್ಟು ನೋಟಿನ ಮುಲಾಮು
ಸಂಕೋಲೆ ಬಿಗಿವ ಕೈಗಳಿಗೆ
ಮಣ ಭಾರದ ಚಿನ್ನದ ಕಡಗಗಳು
ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವ ರೋಷಕ್ಕೆ
ಹೂವಿನ ತೋಟದಲ್ಲೊಂದು
ಅಮೃತ ಶಿಲೆಯ ಸಮಾಧಿ
ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು ಹೇಳಿ
ನನ್ನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಯಾವ
ಕುತ್ತೂ ಬಾರದಂತೆ ಬೆಳೆಯಬಹುದು

ನೆತ್ತಿ ಸುಡುವ ಸೂರ್ಯನನ್ನು
ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ
ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಚಂದ್ರನ ಕರೆದು
ಚಂದಾ ವಸೂಲಿಗಾರನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತೇನೆ
ಗಾಳಿ ಮಳೆಗೂ ಹಗ್ಗ ಬಿಗಿದು
ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ನೇತುಹಾಕುತ್ತೇನೆ
ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ನಿಲ್ಲದೆ
ನಾನಂತೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತೇನೆ

ಇಗೋ ಆಗಸಕ್ಕೆ ನೋವಾಗಿದೆಯಂತೆ
ರಕ್ತ ಕಲೆಗಳ ತೋರಿ
ಕಂಬನಿ ಮಿಡಿದು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ
ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ತಲೆಸುತ್ತಿ ಬೀಳುತ್ತಿವೆ
ಜಗವೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲವಾಗುತ್ತಿದೆ
ಆದರೇನಂತೆ!
ನನ್ನ ಬಳಿ ಮೂಲಾಮುಗಳಿಗೇನಿಲ್ಲ ಬರ
ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನಾನು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ
ನಿಲ್ಲದೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ

ಹುಚ್ಚು ಮನ ಉಸಿರಾಡುವವರೆಗೂ
ಬಿಚ್ಚು ಆಸೆಗಳು ಮಿಸುಕಾಡುವವರೆಗೂ
ನಾ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಯೆಂಬ ಜಂಭ
ಸರ್ವತಾ ನನ್ನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿನಿಲ್ಲುವವರೆಗೂ
ನಾನಂತೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ
ನನ್ನ ಸರ್ವ ಅಧಿಕಾರದ ಗತ್ತನ್ನು
ಲೋಕಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿಸಿಹೇಳುತ್ತೇನೆ
ಯಾವುದನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ 
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ

1 comment:

Dr.D.T.Krishna Murthy. said...

ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ವಿಕೃತ ರೂಪ,ತೀರದ ದಾಹ ನಿಮ್ಮ ಕವನದಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬಂದಿದೆ.ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿಗೂ ಬನ್ನಿ.